Jeśli masz mózg wielkości tic-taca i lubisz głupio chichotać, pooglądaj sobie, bo mógłbyś robić coś gorszego.

     AND NOW...
     FILMOTEKA
"Na żywo... bez martwej papugi"
 
 

"MONTY PYTHON W HOLLYWOOD"

MONTY PYTHON LIVE AT THE HOLLYWOOD BOWL (1982)



REŻYSERIA
i PRODUKCJA
Terry Hughes
 

MUZYKA TYTUŁOWA
John Du Prez i Ray Cooper

SCENARIUSZ I OBSADA
Graham Chapman
John Cleese
Terry Giliam
Eric Idle
Terry Jones
Michael Palin

TAKŻE WYSTĘPUJĄ
Carol Cleveland
Neil Innes
 

KIEROWNICTWO PRODUKCJI
Denis O'Brien
 

COPYRIGHT © 1982 THE MONTY PYTHON BEGGING BOWL PARTNERSHIP


Wielka Brytania / USA - 1982

Czas projekcji - ok. 86 minut
 

Zwiastun występu "Monty Python w Hollywood"


 
 

Monty na scenie

 
W 1982 roku został wydany na kasetach video film, będący zapisem występu "na żywo", jaki Monty Python dał w 1980 roku, na scenie w Hollywood. Mowa oczywiście o "Monty Python w Hollywood" (Monty Python Live at the Hollywood Bowl), który został zakwalifikowany do filmografii grupy. Do dzisiaj trwają dyskusje, czy jest to regularny film, czy też tylko dokument relacjonujący występ sceniczny. Spoglądając na problem od strony techniczno-produkcyjnej, możemy stwierdzić, że na pewno nie jest to film fabularny, który można by przyrównać do takich produkcji jak "Święty Graal" lub "Żywot Briana".

Oglądając "Monty Python Live At The Hollywood Bowl", mamy do czynienia z nową medialną działalnością Monty Pythona, której początków można się dopatrzyć już w okresie nagrywania telewizyjnego serialu "Latający Cyrk Monty Pythona" (Monty Python's Flying Circus), kiedy grupa odkryła scenę jako nowy środek wyrazu.

Pierwszym występem był pokaz w 1970 roku w Belgrad Theatre (Coventry), a pierwszą trasą - "Monty Python's First Farewell Tour", którą grupa odbyła w trzy majowe tygodnie 1973 roku. Tego samego roku odwiedziła jeszcze sześć głównych miast Kanady, a w lutym 1974 roku występowała w Theatre Royal w Drury Lane. W Stanach Zjednoczonych grupa występowała w City Center (Nowy Jork) od 14 kwietnia do 2 maja 1976 roku.

Największą sławę przyniosły jednak wspomniane występy w Hollywood Bowl pod koniec września 1980 roku. Na scenie Motny Python wypadał wspaniale. Prezentowane były znane już w większości wcześniej skecze, jednak przearanżowane i doprawione szczyptą niepowtarzalności, jaką dawał występ na scenie. Ponadto pojawiły się piosenki oraz skecze wcześniej nigdy nie prezentowane. W hollywoodzkim występie na żywo wykorzystano także fragmenty programu "Monty Python's Fliegender Zirkus", który demonstrowano na ekranie zawieszonym nad sceną. W taki sam sposób zaprezentowano niektóre animacje Terry'ego Gilliama.
 

Ireneusz Siwek
Legnica, 23-08-2003r.
(w tekście wykorzystano fragmenty pracy magisterskiej Piotra Wierzbowskiego)
 

Ciekawostki związane z występem w Hollywood

 
Zdjęcia rejestrowane były we wrześniu 1980 roku. To, co oglądamy w filmie, jest kompilacją pięciu występów. Telewizja HBO rejestrowała wszystkie występy z zamiarem wydania pełnego dwugodzinnego filmu, przy użyciu najlepszych wersji każdego ze skeczy. Niestety materiał okrojony został do trwającego godzinę i 16 minut występu. Wśród rzeczy, które usunięto znalazła się animacja "Kartki Bożonarodzeniowe" Terry'ego Gilliama oraz piosenka Neila Innesa odgrywającego postać "Stoopa Solo" wspieranego przez Carol Cleveland w roli trzygłowej chórzystki.

Według książki "Live at the Hollywood Bowl" do filmu nie weszła także absurdalna piosenka o lamach w wykonaniu hiszpańskiego zespołu oraz skecz o panu Patafianie wykonującym kompozycje kwiatowe. Podczas występu pan Patafian starannie układa kwiaty w wazonie, po czym rozgniata je przy użyciu młota, stukając w roślinki do czasu, gdy zostaje wywleczony ze sceny przez dwóch facetów w białych fartuchach.

Napisana przez Erica Idle'a piosenka "Siądź mi na twarz" ("Sit on My Face") jest sprośną parodią piosenki Gracie Fields "Sing as We Go". Pomysłodawcą "gołych tyłków" był Neil Innes. W polskim wydaniu VHS piosenka (a właściwie tylko pierwsze wersy, bo reszta nie została przetłumaczona) poddana została swoistej cenzurze i po przetłumaczeniu brzmiała "Strzel mi w mordę i powiedz, że mnie kochasz".

W skeczu o "Chrupiącej Żabce", w którym policjanci przychodzą aresztować wytwórcę czekolady, postać grana przez Terry'ego Gilliama wymiotuje do policyjnego hełmu, po czym wkłada go na głowę. Specjalnie do tej sceny Gilliam wypełnił usta zimną duszoną wołowiną.

Wstawki filmowe pochodziły z wyprodukowanych dla niemieckiej telewizji w okresie trwania pierwszej emisji "Latającego Cyrku" dwóch odcinków "Monty Python's Fliegender Zirkus", które do tego czasu nie były pokazywane w Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych.

Wykład o historii dowcipu pochodzi jeszcze z czasów przed powstaniem grupy Monty Pythona. Został napisany przez Michaela Palina i Terry'ego Jonesa w czasie, kiedy obaj studiowali w Oksfordzie. Była to ich pierwsza pisarska współpraca.

W skeczu o historii dowcipu, postać grana przez Palina woła postać graną przez Gilliama zwracając się do niej "Vance". Vance to faktyczne drugie imię Terry'ego Gilliama.

Koncert w Hollywood Bowl nagrywany był w czasie, kiedy grupa tworzyła scenariusz "Sensu życia według Monty Pythona". Według pewnej książki o grupie, występy w Hollywood Bowl miały za zadanie przerwać pisarski impas, w jakim znalazła się grupa.

W skeczu o "Chrupiącej Żabce" Graham Chapman gra oficera policji, podczas gdy Terry Gilliam gra drugiego policjanta. W oryginalnym skeczu drugim policjantem był Chapman, zaś oficera policji grał John Cleese.

Ograniczenia, jakie niósł za sobą występ na żywo, wymagały od Pythonów zmian ról (patrz notka wyżej o skeczu o "Chrupiącej Żabce"), natomiast Terry Gilliam, który dość rzadko pojawiał się na ekranie telewizji, tu musiał znacznie bardziej wykazać się aktorsko.

Specjalnie na potrzeby tego występu w niektórych skeczach dokonano pewnych zmian. W skeczu "No nie?" zmienione zostało miejsce pochodzenia żony Terry'ego Jonesa na "Glendale", miasto w Kalifornii nieopodal Los Angeles. W skeczu o "Komunistycznym Quizie" pytanie o zwycięską piosenkę na festiwalu Eurowizji zmieniono na pytanie o największy przebój Jerry'ego Lee Lewisa. Dodatkowo pewne obsceniczne słowa, których telewizja nie dopuściłaby do emisji w serialu, tu mogły zostać swobodnie użyte, ponadto zmieniono pewne anglicyzmy niezrozumiałe Amerykanom (np. angielskie określenie śmieciarza "dustman" zmieniono na "garbageman").

Pomimo że w serialu "Piosenkę drwala" śpiewa Michael Palin, w Hollywood Bowl wykonuje ją Eric Idle. Zmiana ta wynikała z konieczności połączenia ostatniego skeczu z finałową piosenką.

Skecz "Czterech facetów z Yorkshire" pochodzi z programu "At Last the 1948 Show". Pierwotnymi odtwórcami skeczu byli: John Cleese, Graham Chapman, Tim Brooke-Taylor i Marty Feldman. W 1979 roku podczas dobroczynnej gali Amnesty International "The Secret Policeman's Ball" Pythoni odegrali ten skecz wraz z Rowanem Atkinsonem ("Jaś Fasola", "Czarna Żmija").

Skecz o papieżu i Michale Aniele oparto na podstawie historycznego wydarzenia. Renesansowy malarz, Paolo Veronese, rzeczywiście namalował obraz "Ostatnia Wieczerza", dodając w nim współczesne sobie elementy. Malarz został wezwany przez sąd inkwizycyjny w celu złożenia wyjaśnień. Veronese stawił się na proces. Usprawiedliwiał się prawem do swobody wyobraźni. Inkwizycja poradziła mu zamalowanie tych elementów, jednak zamiast tego malarz po prostu zmienił nazwę obrazu na "Uczta w domu Lewiego".
 

opracował
J.M.Masłowski

Źródła:
Wikipedia
The Internet Movie Database (IMDb)
 

Teksty do poczytania

Scenariusz dla anglojęzycznych - wersja oryginalna
Scenariusz dla władających językiem polskim - w przygotowaniu
 

Teksty do poczytania i pośpiewania

Piosenki na żywo - wersja polska
Songs from Hollywood - wersja oryginalna


do góry

  © 2003 Ireneusz Siwek